geen gerelateerde objecten/artikelen gevonden.

Oude Indische gitaar in museum Nusantara

From VerhalenWiki

Jump to: navigation, search

In het museum Nusantara in Delft bevindt zich een oude gitaar, met op de kop een koperen plaatje met het opschrift:

Tio Tek Tjoe Sluisbrugstr. 68. Batavia-C

Tio Tek Hong was de oudste en bekendste muziekwinkel in Batavia en droeg de naam van de eigenaar, in de volksmond Pak Hong (vadertje Hong) genoemd. Zijn oudste zoon Tio Tek Tjoe ging gitaren maken in de garage achter de zaak van zijn vader. Ze waren herkenbaar aan het naamplaatje. Een Tio Tek Tjoe-gitaar was voor de oorlog heel veel waard. De duurste exemplaren hadden op een verborgen plaats een soort handtekening van drie in elkaar gekrulde ‘T’s.

De broer van Tjoe was bekend onder de bijnaam ‘Kajoe’ (‘hout’). Kajoe zat met mijn vader, Gaston Charles Lucien (Ton) Bergamin, op de Prins Hendrik School in Batavia. Zij waren hele goede vrienden. Het gezin Bergamin woonde op Tanah Abang Oost in Batavia. Mijn grootvader, Lucien François Leonard Bergamin, was er directeur van de Landmeetkundige Hogeschool en werd later Inspecteur generaal van het Kadaster van Nederlands Indië, een hoge ambtenaar.

Zeer waarschijnlijk was de gitaar een afscheidscadeau van Kajoe aan mijn vader. Die was naar Holland gestuurd voor zijn studie aan de Hogere Zeevaartschool. Het was bij ‘Pranakan’-Chinezen namelijk gebruikelijk om een geschenk uit persoonlijk bezit te geven als je een goede vriend wellicht nooit meer zou terugzien. Toen de familie Bergamin met tijdelijk verlof naar Nederland ging, heeft Kajoe de gitaar voor mijn vader meegegeven.

Kajoe had blijkbaar een vooruitziende blik. Na het verlof keerde de familie Bergamin niet terug naar Batavia, maar vestigde zich in Bandung. Door het uitbreken van de oorlog is mijn vader nooit terug naar Indië gegaan. Hij trouwde met een Hollands meisje (mijn moeder). Zij heeft na de oorlog jarenlang met een Indische vriendin Maleise en Krontjongliedjes op deze gitaar gespeeld. Mijn vader was toen koopvaardij-officier en was vaak een jaar weg. In de klankkast van de gitaar zat dan altijd een fotootje van hem met een droogbloem. Ook mijn grootvader, die meerdere instrumenten beheerste, heb ik als kind op de gitaar horen spelen als hij op bezoek kwam.

In de jaren na 1960 (Beatletijd in Den Haag) heb ik er zelf mijn eerste akkoorden op geleerd. Het model met de rondingen en het slanke ‘middel’ is vrij uitzonderlijk en verwant aan de antieke barok-gitaar. Het is dus ook geen inlandse krontjong-gitaar die vijf snaren heeft. Vooral de in hoogte verstelbare metalen brug is ongebruikelijk. Die maakt het mogelijk om er ook 'slide-gitaar of Hawaian-gitaar' op te spelen, een populaire muzieksoort in het voor-oorlogse Indië. Door de zachte houtsoorten heeft de gitaar een warme en volle klank. De dots in de hals zijn van parelmoer en de knopjes van de stemsleutels van ivoor. Het mechaniek van de hoge E werkt door slijtage niet goed meer, anders was het instrument nog goed bespeelbaar.

Om de gitaar voor het nageslacht te bewaren heb ik in 2006 besloten het te schenken aan het museum Nusantara in Delft (de plaats waar ik vele jaren heb gewoond).


Lucien W. M. Bergamin Hilversum l.bergamin@kpnplanet.nl

Categorie: Delft en de wereld

Recherche avancée   
Critère 1      --
                        et   ou   sauf
Critère 2      --
                        et   ou   sauf
Critère 3      --
                        et   ou   sauf
Critère 4      --
                        et   ou   sauf
> Classer les r�sultats par  
lancer
Deze website maakt gebruik van cookies. Informatie over cookies