geen gerelateerde objecten/artikelen gevonden.

Willem Goutier en Christa van Look

From VerhalenWiki

Jump to: navigation, search
Foto: Trudy van der Wees


Ruim 1500 Delftsblauwe objecten hebben ze uitgestald in hun campingchalet en houten loggertje op het erf. Zeldzame exemplaren zitten erbij, kostbare ook. “We geven er niet al te veel geld aan uit. Maar dat hoeft ook niet. Veel mensen die Delfts blauw aanbieden zijn er niet in geïnteresseerd en doen origineel aardewerk voor een habbekrats van de hand.”


Toen ze Willem leerde kennen had ze een paar Delftsblauwe potten, gekocht van een vriendin. De potten verhuisden mee toen ze Den Haag verruilde voor een chalet op een camping in het Brabantse Molenschot. “Ik was er niet echt mee bezig”, vertelt Christa Goutier. “Maar ik was wel in Delfts blauw geïnteresseerd.” Dat veranderde toen Willem, gepensioneerd internationaal vrachtwagenchauffeur, in haar leven kwam. Het Delftsblauwe aardewerk herinnerde hem aan zijn jeugd, die de Schilderswijker voor een belangrijk deel bij pleeggezinnen (‘de kolonien’) op het platteland heeft doorgebracht. “De boeren waar ik opgroeide hadden allemaal Delfts blauw in huis. Dat hoorde erbij.” Samen ontwikkelden ze een interesse voor het Delftsblauwe aardewerk. Rommelmarkten werden afgestruind, antiekwinkeltjes bezocht. “Wat we zagen namen we mee, want we wisten: dit verdwijnt op den duur.” Heel veel geld geven ze er niet aan uit, kúnnen ze er ook niet aan uitgeven gezien hun financiële situatie.
Foto: Trudy van der Wees
“Eten gaat voor”, zegt Willem altijd. Maar duur hoeft Delfts blauw niet te zijn. “Veel mensen die het op de rommelmarkt aanbieden hebben geen idee wat ze in handen hebben. Tegeltjes die honderd jaar oud zijn, kopen wij voor een eurootje. Mensen zijn blij dat ze er vanaf zijn”, vertelt Christa. “En met afdingen kom je een heel eind. Laatst nog zag ik een bananendoos vol Delfts blauw staan bij de Kringloopwinkel. De spullen waren nog niet eens uitgepakt en geprijsd. Ik zag er iets tussen zitten waarvan ik wist dat het zeldzaam was, drie vazen met een hondje erop. Ik loop naar de kassa en zeg: die doos met Delfts blauw, kan ik die voor een tientje meenemen? Geen probleem, zegt de dame achter de kassa. Later sprak ik een antiquair, en bleken die vazen 175 euro waard te zijn. Per stuk. Zo gaat het eigenlijk steeds. Je kunt een enorme verzameling aanleggen zonder dat het je veel kost. Niet dat het ons gaat om de centen, het gaat om de sport. Het is puur hobby voor ons.”


Kieskeurig

Foto: Trudy van der Wees
Maar wel een hobby die ernstige vormen begint aan te nemen. “We zijn er elke dag mee bezig.” Minstens 1500 stuks hebben ze inmiddels verzameld, waaronder ook het vrij zeldzame ‘Regina’ van De Koninklijke Porceleyne Fles. Voor de oorlog werd er onder dit merk Delfts blauw gemaakt, na de oorlog stapte de fabriek over op wit. In de jaren zestig werd de productie stopgezet, maar bij de familie Goutier is het nog in volle glorie te zien, vooral veel relatiegeschenken, bijvoorbeeld van de Rabobank en Henkes Jenever. Willem: “We zouden onze collectie eigenlijk moeten catalogiseren, maar ik heb alles in mijn hoofd zitten. Ik weet precies wat ik heb en wat ik mis.” In een paar jaar tijd zijn Willem en Christa behoorlijk deskundig geworden. “We lopen niet meer elke markt af en we kopen ook niet meer alles’, vertelt Willem. ‘We zijn kieskeuriger geworden. Sommigen dingen hebben we al, andere collecties zijn nog niet compleet en dan gaan we op zoek naar dat ene dingetje.” Ze weten waar ze op moeten letten bij de aankoop, zien in één oogopslag of een Delftsblauwe tegel in Delft is gefabriceerd of in Gouda, Makkum of Schoonhoven. “Je ziet het aan de kleur van de tegel en de dikte. Je kunt het ook voelen aan de verf, of die erop ligt of dat de tegel egaal aanvoelt. En dan de merktekens en serienummers natuurlijk. Van de symbolen van de plateelbakkerijen kun je veel afleiden.”

Geborgenheid

Foto: Trudy van der Wees
Het gaat Christa en Willem niet om de waarde of het kunsthistorisch belang van het aardewerk. Het gaat om het gevoel dat het bij hen oproept. “Ik heb geen leuke jeugd gehad. Men vond mij een vervelend jongetje. Dan moest je het huis uit en kwam je bij de boeren terecht. Ik woonde jarenlang bij ome Piet in Boxmeer. Zijn hele huiskamer stond vol met Delfts blauw. Nog steeds geeft Delfts blauw me dat een gevoel van geborgenheid, gezelligheid, rust, een gevoel van thuiskomen.” Christa: “Wij hebben iets met oud, met hoe mensen vroeger leefden. We hebben bijvoorbeeld ook geen elektrische verlichting. We gebruiken olielampen of kaarslicht. Dat vinden we veel gezelliger, lekker knus. Moderne muziek draaien we ook niet. Wij luisteren het liefst naar Perry Como en Dean Martin. Wij hebben de tijd hier stilgezet.”


Opgetekend door Trudy van der Wees

Recherche avancée   
Critère 1      --
                        et   ou   sauf
Critère 2      --
                        et   ou   sauf
Critère 3      --
                        et   ou   sauf
Critère 4      --
                        et   ou   sauf
> Classer les r�sultats par  
lancer
Deze website maakt gebruik van cookies. Informatie over cookies